MAJJHIMA
NIKâYA II
M. 58 Do Księcia Abhaya
1. Tak usłyszałem. Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w
Rajagaha w Bambusowym Gaju w Sanktuarium Wiewiórek.
2. Wtedy Książę Abhaya udał się do Nighanty Nataniputty i po
złożeniu mu hołdu usiadł z boku. Wtedy Nighanta Nataputta
powiedział mu:
3. „Chodź Książę, obal doktrynę pustelnika Gotamy, a dobra
wieść rozniesie się o tobie w taki sposób: 'Książę Abhaya
obalił doktrynę pustelnika Gotamy, który jest tak potężny i
mocny”. „Ale jak czcigodny panie mogę obalić jego doktrynę?”
„Książę, idź do pustelnika Gotamy i powiedz: 'Czcigodny panie,
czy Tathagata może wygłosić mowę, która byłaby niechciana i
niemiła innym?' Jeżeli pustelnik Gotama, będąc tak zapytanym
odpowie: 'Tathagata, o Książę, może wygłosić mowę która będzie
niechciana i niemiła dla innych', wtedy powiedz mu: 'Zatem czcigodny
panie, jaka jest różnica pomiędzy tobą a zwykłą osobą? Gdyż
zwykła osoba również może wygłosić mowę, która jest
niemiła
i niechciana przez innych'. A jeżeli pustelnik Gotama będąc tak
zapytany odpowie: 'Tathagata, o Książę, nie może wygłosić mowy
która
byłaby niechciana i niemiła dla innych, wtedy powiedz mu: 'Zatem
czcigodny panie, dlaczego zdeklarowałeś o Davadattcie: 'Devadatty
przeznaczeniem jest piekło, Devadatta pozostanie w piekle przez eon,
Devadatta jest nie do skorygowania'? Devadatta był zagniewany i
niezadowolony z powodu twojej mowy. Kiedy postawisz pustelnikowi
Gotamie te dwu-rożne pytanie, nie będzie on zdolny ani go przełknąć
ani wykrztusić. Jeżeli żelazna szpila utkwiłaby w gardle
człowieka, nie byłby on zdolny ani jej przełknąć ani wykrztusić,
tak też, Książę, gdy postawisz pustelnikowi Gotamie te dwu-rożne
pytanie, nie będzie on zdolny ani go przełknąć ani wykrztusić”.
4. „Tak, czcigodny panie”, odrzekł Książę Abhaya. Wtedy wstał
ze swojego miejsca i po złożeniu hołdu Nighancie Nataputtcie,
odszedł trzymając go po swej prawej stronie i udał się do
Zrealizowanego. Po złożeniu mu hołdu, usiadł z boku, spojrzał na
słońce i pomyślał: „Jest już zbyt późno by dzisiaj obalić
doktrynę Zrealizowanego. Obalę doktrynę Zrealizowanego jutro w mym
własnym domu”. Wtedy powiedział do Zrealizowanego: „Czcigodny
panie, niech Zrealizowany z trzema innymi zaakceptuje jutrzejszy
posiłek ode mnie”. Zrealizowany zgodził się w milczeniu.
5. Wtedy wiedząc, że Zrealizowany zgodził się, Książę Abhaya
wstał ze swego miejsca i po złożeniu mu hołdu, odszedł,
trzymając go po swej prawej stronie. Wtedy gdy skończyła się noc,
wraz z nastaniem poranka, Zrealizowany ubrał się i zabierając swą
miskę i zewnętrzną szatę udał się do domu Księcia Abhaya i
usiadł na przygotowanym miejscu. Wtedy swymi własnymi rękami Książę
Abhaya obsłużył i zadowolił Zrealizowanego różnymi
rodzajami dobrego jedzenia. Kiedy Zrealizowany skończył jeść i
odłożył miskę, Książę Abhaya zajął niższe miejsce, usiadł
z boku i rzekł do Zrealizowanego:
6. „Czcigodny panie, czy Tathagata może wygłosić mowę, która
byłaby niechciana i niemiła dla innych?” „Nie ma na to
jednostronnej odpowiedzi, Książę”. „Zatem, czcigodny panie, tu
Nighantowie są stratni”. „Dlaczego Książę mówisz: ,Zatem,
czcigodny panie, tu Nighantowie są stratni'?” Książę Abhaya
zdał sprawę Zrealizowanemu z całej konwersacji z Nighantą
Nataputtą.
7. Przy tej okazji młody niemowlak leżał na kolanie Księcia
Abhaya. Wtedy Zrealizowany rzekł do Księcia Abhaya: „Jak myślisz
książę? Jeżeli podczas gdy ty czy twoja pielęgniarka nie
doglądalibyście go, to dziecko włożyłoby sobie patyk czy kamyk
do ust, co byś z nim zrobił? „Czcigodny panie, wyciągnąłbym
go. Gdybym nie mógł go wyciągnąć od razu, wziąłbym jego głowę
w lewą rękę i wkładając palec mojej prawej ręki, wyjąłbym go
na zewnątrz, nawet jeżeli to spowodowałoby krwawienie. Dlaczego
tak jest? Ponieważ mam współczucie dla dziecka”.
8. „Tak też książę, takiej mowy o której Tathagata wie, że
jest nieprawdziwa, niepoprawna i niekorzystna i która jest
również
niechciana i niemiła innym, takiej mowy Tathagata się nie
podejmuje. Takiej mowy o której Tathagata wie, że jest
prawdziwa,
poprawna ale niekorzystna i która jest również niechciana
i
niemiła innym, takiej mowy Tathagata się nie podejmuje. Taką mowę
o której Tathagata wie, że jest prawdziwa, poprawna, korzystna
ale
która jest niechciana i niemiła innym, Tathagata zna czas by
użyć
takiej mowy. Takiej mowy o której Tathagata wie, że jest
nieprawdziwa, niepoprawna i niekorzystna i która jest chciana i
miła
innym, takiej mowy Tathagata się nie podejmuje. Taką mowę o
której
Tathagata wie, że jest prawdziwa, poprawna ale niekorzystna a
która
jest chciana i miła innym, takiej mowy Tathagata się nie podejmuje.
Taką mowę o której Tathagata wie, że jest prawdziwa, poprawna,
korzystna i która jest chciana i miła innym, Tathagata zna czas
by użyć takiej mowy.
9. „Czcigodny panie, kiedy uczeni szlachetni, uczeni bramini,
uczeni gospodarze i uczeni pustelnicy, po sformułowaniu pytania
przychodzą do Zrealizowanego i stawiają je, czy w umyśle
Zrealizowanego już jest myśl: 'Jeżeli przyjdą do mnie i spytają
mnie tak, odpowiem im w ten sposób'? Czy też taka odpowiedź
pojawia się Tathagacia na miejscu?”
10. „Co do tego, Książę, odpowiem ci kontr-pytaniem, odpowiedz
jak uważasz. Jak ci się wydaje Książę, czy jesteś obeznany z
częściami karety?” „Tak czcigodny panie, jestem”. Jak
myślisz, książę, kiedy ludzie przychodzą do ciebie i pytają:
'Jaka jest nazwa tej części karety?' czy już była u ciebie w
umyśle myśl: 'Jeżeli przyjdą do mnie i spytają mnie tak,
odpowiem im w ten sposób'? Czy też taka odpowiedź pojawia się u
ciebie na miejscu?” „Czcigodny panie, jestem dobrze znany jako
znawca części karety. Wszystkie części karety są mi dobrze
znane. Odpowiedź pojawia mi się na miejscu”.
11. "Tak też Książę, kiedy uczeni szlachetni, uczeni bramini,
uczeni gospodarze i uczeni pustelnicy, po sformułowaniu pytania
przychodzą i zadają je Tathagacie, odpowiedź pojawia się
Tathagacie na miejscu. Dlaczego tak jest? Ten element rzeczy został
w pełni spenetrowany przez Tathagatę, przez pełną penetracją
którego, odpowiedź pojawia się Tathagacie na miejscu".
12.
Kiedy to zostało powiedziane, Książę Abhaya rzekł:
"Znakomicie, mistrzu Gotama! Znakomicie, mistrzu Gotama! Dhamma
została wyjaśniona na wiele sposobów przez mistrza Gotamę, tak
jakby ustawił on właściwie to co zostało przewrócone,
odsłaniając ukryte, pokazując drogę temu kto zagubiony, trzymając
lampę w ciemności dla tych ze wzrokiem by zobaczyli formy.
14
Biorę schronienie u Mistrza Gotamy jak i w Dhammie i Zgromadzeniu.
Od dziś niech mistrz Gotama zapamięta mnie jako wyznawcę, którzy
udał się do niego po schronienie".