Vuttañhetaṃ bhagavatā ­vuttama­rahatāti me sutaṃ: 

“Tīṇimāni, bhikkhave, indriyāni. Katamāni tīṇi? Anaññātañ­ñassā­mī­tindriyaṃ, aññindriyaṃ, aññātā­vin­dri­yaṃ—imāni kho, bhikkhave, tīṇi indriyānī”ti. Etamatthaṃ bhagavā avoca. Tatthetaṃ iti vuccati: 

“Sekhassa sikkhamānassa,
uju­mag­gā­nusā­rino;
Khayasmiṃ paṭhamaṃ ñāṇaṃ,
tato aññā anantarā.

Tato aññā vimuttassa,
ñāṇaṃ ve hoti tādino;
Akuppā me vimuttīti,
­bhavasaṃ­yoja­nak­khayā.

Sa ve indriya­sam­panno,
santo santipade rato;
Dhāreti antimaṃ dehaṃ,
jetvā māraṃ savāhinin”ti.

Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.

Tatiyaṃ.