Vuttañhetaṃ bhagavatā ­vuttama­rahatāti me sutaṃ: 

“Tisso imā, bhikkhave, kāmūpapattiyo. Katamā tisso? Paccu­paṭṭhi­ta­kāmā, nimmānaratino, ­paranim­mita­vasavat­tino—imā kho, bhikkhave, tisso kāmūpapattiyo”ti. Etamatthaṃ bhagavā avoca. Tatthetaṃ iti vuccati:

“Paccu­paṭṭhi­ta­kāmā ca,
ye devā vasavattino;
Nimmānaratino devā,
ye caññe kāmabhogino;
Ittha­bhā­vañña­thā­bhāvaṃ,
saṃsāraṃ nātivattare.

Etamādīnavaṃ ñatvā,
kāmabhogesu paṇḍito;
Sabbe pariccaje kāme,
ye dibbā ye ca mānusā.

Piya­rūpa­sāta­gadhi­taṃ,
chetvā sotaṃ duraccayaṃ;
Asesaṃ parinibbanti,
asesaṃ dukkhamaccaguṃ.

Ariyaddasā vedaguno,
sammadaññāya paṇḍitā;
Jātik­kha­ya­ma­bhiñ­ñāya,
nāgacchanti punabbhavan”ti.

Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.

Chaṭṭhaṃ.