Rājā āha—“kiṃlakkhaṇo, bhante nāgasena, manasikāro, kiṃlakkhaṇā paññā”ti? “Ūhanalakkhaṇo kho, mahārāja, manasikāro, cheda­na­lak­khaṇā paññā”ti.

“Kathaṃ ūhanalakkhaṇo manasikāro, kathaṃ cheda­na­lak­khaṇā paññā? Opammaṃ karohī”ti. “Jānāsi tvaṃ, mahārāja, yavalāvake”ti. “Āma, bhante, jānāmī”ti. “Kathaṃ, mahārāja, yavalāvakā yavaṃ lunantī”ti? “Vāmena, bhante, hatthena yavakalāpaṃ gahetvā dakkhiṇena hatthena dāttaṃ gahetvā dāttena chindantī”ti.

“Yathā, mahārāja, yavalāvako vāmena hatthena yavakalāpaṃ gahetvā dakkhiṇena hatthena dāttaṃ gahetvā yavaṃ chindati; evameva kho, mahārāja, yogāvacaro manasikārena mānasaṃ gahetvā paññāya kilese chindati, evaṃ kho, mahārāja, ūhanalakkhaṇo manasikāro, evaṃ cheda­na­lak­khaṇā paññā”ti.

“Kallosi, bhante nāgasenā”ti.

Manasikā­ra­lak­kha­ṇa­pañho aṭṭhamo.