Sāvatthi­nidānaṃ. Ekamantaṃ nisinno kho rājā pasenadi kosalo bhagavantaṃ etadavoca: “idhāhaṃ, bhante, aḍḍakaraṇe nisinno passāmi khat­tiya­ma­hāsā­lepi brāhma­ṇa­ma­hāsā­lepi gaha­pati­ma­hāsā­lepi aḍḍhe mahaddhane mahābhoge pahūta­jāta­rūpa­rajate pahūta­vit­tūpaka­raṇe pahūta­dhana­dhaññe kāmahetu kāmanidānaṃ kāmādhikaraṇaṃ sampajānamusā bhāsante. Tassa mayhaṃ, bhante, etadahosi: ‘alaṃ dāni me aḍḍakaraṇena, bhadramukho dāni aḍḍakaraṇena paññāyissatī’”ti.

“Evametaṃ, mahārāja, evametaṃ, mahārāja. Yepi te, mahārāja, khat­tiya­ma­hāsālā brāhma­ṇa­ma­hāsālā gaha­pati­ma­hāsālā aḍḍhā mahaddhanā mahābhogā pahūta­jāta­rūpa­rajatā pahūta­vit­tūpaka­raṇā pahūta­dhana­dhaññā kāmahetu kāmanidānaṃ kāmādhikaraṇaṃ sampajānamusā bhāsanti; tesaṃ taṃ bhavissati dīgharattaṃ ahitāya dukkhāyā”ti. Idamavoca … pe …

“Sārattā kāmabhogesu,
giddhā kāmesu mucchitā;
Atisāraṃ na bujjhanti,
macchā khippaṃva oḍḍitaṃ;
Pacchāsaṃ kaṭukaṃ hoti,
vipāko hissa pāpako”ti.