Saṃyutta Nikāya 45

2. Vihāravagga

20. Tatiya­kukku­ṭā­rā­masutta

Pāṭali­putta­nidānaṃ. “‘Brahmacariyaṃ, brahmacariyan’ti, āvuso ānanda, vuccati. Katamaṃ nu kho, āvuso, brahmacariyaṃ, katamo brahmacārī, katamaṃ brahma­cari­ya­pari­yosānan”ti? “Sādhu sādhu, āvuso bhadda. Bhaddako kho te, āvuso bhadda, ummaṅgo, bhaddakaṃ paṭibhānaṃ, kalyāṇī paripucchā. Evañhi tvaṃ, āvuso bhadda, pucchasi: ‘brahmacariyaṃ, brahma­cari­yanti, āvuso ānanda, vuccati. Katamaṃ nu kho, āvuso, brahmacariyaṃ, katamo brahmacārī, katamaṃ brahma­cari­ya­pari­yosānan’”ti? “Evamāvuso”ti. “Ayameva kho, āvuso, ariyo aṭṭhaṅgiko maggo brahmacariyaṃ, seyyathidaṃ—sammādiṭṭhi … pe … sammāsamādhi. Yo kho, āvuso, iminā ariyena aṭṭhaṅgikena maggena samannāgato—ayaṃ vuccati brahmacārī. Yo kho, āvuso, rāgakkhayo dosakkhayo mohakkhayo—idaṃ brahma­cari­ya­pari­yosānan”ti.

Dasamaṃ.

Tīṇi suttantāni ekanidānāni.
Vihāravaggo dutiyo.

Dve vihārā ca sekkho ca,
uppādā apare duve;
Parisuddhena dve vuttā,
kukkuṭārāmena tayoti.