Atha kho aññataro bhikkhu yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi. Ekamantaṃ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṃ etadavoca: “katamā nu kho, bhante, vedanā, katamo vedanāsamudayo, katamā vedanā­sa­muda­ya­gāminī paṭipadā? Katamo vedanānirodho, katamā vedanā­nirodha­gāminī paṭipadā? Ko vedanāya assādo, ko ādīnavo, kiṃ nissaraṇan”ti?

“Tisso imā, bhikkhu, vedanā—sukhā vedanā, dukkhā vedanā, adukkhamasukhā vedanā. Imā vuccanti, bhikkhu, vedanā. Phassasamudayā vedanāsamudayo. Taṇhā vedanā­sa­muda­ya­gāminī paṭipadā. Phassanirodhā vedanānirodho. Ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo vedanā­nirodha­gāminī paṭipadā, seyyathidaṃ—sammādiṭṭhi … pe … sammāsamādhi. Yaṃ vedanaṃ paṭicca uppajjati sukhaṃ somanassaṃ, ayaṃ vedanāya assādo; yaṃ vedanā aniccā dukkhā vipari­ṇāma­dhammā, ayaṃ vedanāya ādīnavo; yo vedanāya ­chanda­rāga­vinayo ­chanda­rāgap­pahānaṃ, idaṃ vedanāya nissaraṇan”ti.

Tatiyaṃ.