“Pubbeva me, bhikkhave, sambodhā ana­bhisam­buddhassa bodhi­sattas­seva sato etadahosi: ‘katamā nu kho vedanā, katamo vedanāsamudayo, katamā vedanā­sa­muda­ya­gāminī paṭipadā, katamo vedanānirodho, katamā vedanā­nirodha­gāminī paṭipadā? Ko vedanāya assādo, ko ādīnavo, kiṃ nissaraṇan’ti? Tassa mayhaṃ, bhikkhave, etadahosi: ‘tisso imā vedanā—sukhā vedanā, dukkhā vedanā, adukkhamasukhā vedanā. Imā vuccanti vedanā. Phassasamudayā vedanāsamudayo. Taṇhā vedanā­sa­muda­ya­gāminī paṭipadā … pe … yo vedanāya ­chanda­rāga­vinayo ­chanda­rāgap­pahānaṃ. Idaṃ vedanāya nissaraṇan’”ti.

Catutthaṃ.