Sāvatthi­nidānaṃ. Atha kho upacālā bhikkhunī pubbaṇ­ha­samayaṃ nivāsetvā … pe … aññatarasmiṃ rukkhamūle divāvihāraṃ nisīdi. Atha kho māro pāpimā yena upacālā bhikkhunī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā upacālaṃ bhikkhuniṃ etadavoca: “kattha nu tvaṃ, bhikkhuni, uppajjitukāmā”ti? “Na khvāhaṃ, āvuso, katthaci uppajjitukāmā”ti.

“Tāvatiṃsā ca yāmā ca,
tusitā cāpi devatā;
Nimmānaratino devā,
ye devā vasavattino;
Tattha cittaṃ paṇidhehi,
ratiṃ pacca­nubhos­sasī”ti.

“Tāvatiṃsā ca yāmā ca,
tusitā cāpi devatā;
Nimmānaratino devā,
ye devā vasavattino;
Kāma­bandha­na­baddhā te,
enti māravasaṃ puna.

Sabbo ādīpito loko,
sabbo loko padhūpito;
Sabbo pajjālito loko,
sabbo loko pakampito.

Akampitaṃ apajjalitaṃ,
aputhuj­jana­sevitaṃ;
Agati yattha mārassa,
tattha me nirato mano”ti.

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṃ upacālā bhikkhunī”ti dukkhī dummano tat­the­vantara­dhāyīti.