ครั้งนั้นแล ท่านพระอานนท์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับถวายบังคม แล้วนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้ว พระผู้มีพระภาคได้ตรัสกะท่านพระอานนท์ว่า ดูกร อานนท์ ภิกษุเป็นผู้ไม่มีศรัทธา จักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้ไม่เป็น ฐานะที่จะมีได้ ภิกษุเป็นผู้ทุศีล … ภิกษุเป็นผู้มีการสดับน้อย … ภิกษุเป็นผู้ว่ายาก … ภิกษุเป็น ผู้มีมิตรชั่ว … ภิกษุเป็นผู้เกียจคร้าน … ภิกษุเป็นผู้มีสติเลอะเลือน … ภิกษุเป็นผู้ไม่สันโดษ …

ภิกษุเป็นผู้มีความปรารถนาลามก … ภิกษุเป็นผู้มีความเห็นผิด จักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้ไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ ดูกรอานนท์ ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๑๐ ประการนี้แล จักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้ไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ ฯ

ดูกรอานนท์ ภิกษุเป็นผู้มีศรัทธา จักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้ จึงเป็นฐานะที่มีได้ ภิกษุเป็นผู้มีศีล … ภิกษุเป็นพหูสูตทรงไว้ซึ่งสุตะ … ภิกษุเป็นผู้มีมิตรดีงาม … ภิกษุเป็นผู้ปรารภความเพียร … ภิกษุเป็นผู้มีสติตั้งมั่น … ภิกษุเป็นผู้สันโดษ … ภิกษุเป็นผู้มีความ ปรารถนาน้อย … ภิกษุเป็นผู้มีความเห็นชอบ จักถึงความเจริญงอกงามไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้ จึงเป็นฐานะที่มีได้ ดูกรอานนท์ ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๑๐ ประการนี้แล จักถึงความเจริญงอกงาม ไพบูลย์ในธรรมวินัยนี้ ข้อนี้เป็นฐานะที่มีได้ ฯ

จบสูตรที่ ๒