สมัยหนึ่ง ภิกษุมากด้วยกันพำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งในแคว้นโกศล ครั้งนั้นแล ภิกษุเหล่านั้นอยู่จำพรรษาถ้วนไตรมาสแล้วหลีกไปสู่จาริก ฯ

ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้นเมื่อไม่เห็นภิกษุเหล่านั้นก็คร่ำครวญถึง ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า ความสนิทสนมย่อมปรากฏประดุจความไม่ยินดี เพราะเห็นภิกษุเป็นอันมากในอาสนะอันสงัด ท่านเหล่านั้นเป็นพหุสูตมีถ้อยคำไพเราะ ท่านเป็นสาวกของพระโคดมไปที่ไหนกันเสียแล้ว ฯ

เมื่อเทวดานั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวกะเทวดานั้นด้วยคาถาว่า ภิกษุทั้งหลายเป็นผู้ไม่อาลัยที่อยู่เที่ยวไปเป็นหมู่ ประดุจวานรไปสู่แคว้นมคธและโกศล บางพวกก็บ่ายหน้าไปสู่แคว้นวัชชี ฯ