“Vipassino bhagavato,
sikhino vessabhussa ca;
Kakusandhassa munino,
koṇāgama­na­tādino.

Kassapassa ca buddhassa,
pabbajitvāna sāsane;
Bhikkhunī sīlasampannā,
nipakā saṃvutindriyā.

Bahussutā dhammadharā,
dhammat­tha­paṭi­pucchikā;
Uggahetā ca dhammānaṃ,
sotā payirupāsitā.

Desentī janamajjhehaṃ,
ahosiṃ jinasāsane;
Bāhusaccena tenāhaṃ,
pesalā atimaññisaṃ.

Pacchime ca bhave dāni,
sāvatthiyaṃ puruttame;
Anāthapiṇḍino gehe,
jātāhaṃ kumbhadāsiyā.

Gatā udakahāriyaṃ,
sotthiyaṃ dijamaddasaṃ;
Sītaṭṭaṃ toyamajjhamhi,
taṃ disvā idamabraviṃ.

‘Udahārī ahaṃ sīte,
sadā udakamotariṃ;
Ayyānaṃ daṇḍa­bhaya­bhītā,
vācā­do­sabhayaṭ­ṭitā.

Kassa brāhmaṇa tvaṃ bhīto,
sadā udakamotari;
Vedhamānehi gattehi,
sītaṃ vedayase bhusaṃ’.

‘Jānantī vata maṃ bhoti,
puṇṇike paripucchasi;
Karontaṃ kusalaṃ kammaṃ,
rundhantaṃ katapāpakaṃ.

Yo ce vuḍḍho daharo vā,
pāpakammaṃ pakubbati;
Dakābhisiñcanā sopi,
pāpakammā pamuccati’.

Uttarantassa akkhāsiṃ,
dhammat­tha­saṃhi­taṃ padaṃ;
Tañca sutvā sa saṃviggo,
pabbajitvārahā ahu.

Pūrentī ūnakasataṃ,
jātā dāsikule yato;
Tato puṇṇāti nāmaṃ me,
bhujissaṃ maṃ akaṃsu te.

Seṭṭhiṃ tatonujānetvā,
pabbajiṃ anagāriyaṃ;
Na cireneva kālena,
arahat­ta­ma­pāpuṇiṃ.

Iddhīsu ca vasī homi,
dibbāya sotadhātuyā;
Ceto­pariya­ñāṇassa,
vasī homi mahāmune.

Pubbenivāsaṃ jānāmi,
dibbacakkhu visodhitaṃ;
Sabbāsavā parikkhīṇā,
natthi dāni punabbhavo.

Attha­dhamma­ni­rut­tīsu,
paṭibhāne tatheva ca;
Ñāṇaṃ me vimalaṃ suddhaṃ,
buddha­seṭṭhassa vāhasā.

Bhāvanāya mahāpaññā,
suteneva sutāvinī;
Mānena nīcakulajā,
na hi kammaṃ vinassati.

Kilesā jhāpitā mayhaṃ,
… pe …
viharāmi anāsavā.

Svāgataṃ vata me āsi,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ puṇṇikā bhikkhunī imā gāthāyo abhāsitthāti.

Puṇṇikā­theri­yāpadā­naṃ aṭṭhamaṃ.