Saṃyutta Nikāya 22

15. Diṭṭhivagga

151. Etaṃmamasutta

Sāvatthi­nidānaṃ. “Kismiṃ nu kho, bhikkhave, sati, kiṃ upādāya, kiṃ abhinivissa: ‘etaṃ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassatī”ti? Bhagavaṃmūlakā no, bhante, dhammā … pe … “rūpe kho, bhikkhave, sati, rūpaṃ upādāya, rūpaṃ abhinivissa … pe … viññāṇe sati, viññāṇaṃ upādāya, viññāṇaṃ abhinivissa: ‘etaṃ mama, esohamasmi, eso me attā’ti samanupassati. Taṃ kiṃ maññatha, bhikkhave, rūpaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vā”ti? “Aniccaṃ, bhante” … pe … vipari­ṇāma­dhammaṃ, api nu taṃ anupādāya etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti samanupas­seyyāti? “No hetaṃ, bhante”. “Vedanā … saññā … saṅkhārā … viññāṇaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vā”ti? “Aniccaṃ, bhante” … pe … vipari­ṇāma­dhammaṃ, api nu taṃ anupādāya etaṃ mama, esohamasmi, eso me attāti samanupas­seyyāti? “No hetaṃ, bhante”. “Evaṃ passaṃ … pe … nāparaṃ itthattāyāti pajānātī”ti.

Dutiyaṃ.