“‘Viñ­ñā­ṇañ­cāyata­naṃ, viñ­ñā­ṇañ­cāyata­nan’ti vuccati. Katamaṃ nu kho viñ­ñā­ṇañ­cāyata­nanti? Tassa mayhaṃ, āvuso, etadahosi: ‘idha bhikkhu sabbaso ākāsānañ­cāyata­naṃ samatikkamma anantaṃ viññāṇanti viñ­ñā­ṇañ­cāyata­naṃ upasampajja viharati. Idaṃ vuccati viñ­ñā­ṇañ­cāyata­nan’ti. So khvāhaṃ, āvuso, sabbaso ākāsānañ­cāyata­naṃ samatikkamma anantaṃ viññāṇanti viñ­ñā­ṇañ­cāyata­naṃ upasampajja viharāmi. Tassa mayhaṃ, āvuso, iminā vihārena viharato ākāsānañ­cāyata­na­saha­gatā sañ­ñāmana­sikārā samudācaranti.

Atha kho maṃ, āvuso, bhagavā iddhiyā upasaṅkamitvā etadavoca: ‘moggallāna, moggallāna. Mā, brāhmaṇa, viñ­ñā­ṇañ­cāyata­naṃ pamādo, viñ­ñā­ṇañ­cāyatane cittaṃ saṇṭhapehi, viñ­ñā­ṇañ­cāyatane cittaṃ ekodiṃ karohi, viñ­ñā­ṇañ­cāyatane cittaṃ samādahā’ti. So khvāhaṃ, āvuso, aparena samayena sabbaso ākāsānañ­cāyata­naṃ samatikkamma anantaṃ viññāṇanti viñ­ñā­ṇañ­cāyata­naṃ upasampajja vihāsiṃ. Yañhi taṃ, āvuso, sammā vadamāno vadeyya … pe … mahābhiññataṃ patto”ti.

Chaṭṭhaṃ.